ΔΕΙΜΟ-ΚΡΑΤΙΑ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ

Δείμος, γιος του θεού Άρη, ήταν κατά τη μυθολογία η ενσάρκωση του πολέμου που μαζί με τον αδερφό του Φόβο «ολοκλήρωναν» την καταστροφή. Βέβαια για να κατανοήσουμε την διαφορά των λέξεων «Δημο-κρατία» (όπου Δήμος ίσον λαός) και «Δειμο-κρατίας» (όπου Δείμος ίσον πόλεμος) θα χρειαστούμε να ανατρέξουμε στις ρίζες της γλώσσας μας, η οποία (Ελληνική γλώσσα) διδάσκεται και είναι άξια σεβασμού παγκοσμίως πλην της Ελλάδας όπου εξευτελιστικές καρικατούρες που κυκλοφορούν ανάμεσά μας, την αποκαλούν «νεκρή»! Ακριβώς αυτή η μέθοδος εφαρμόζεται όταν κάποιος για να ολοκληρώσει το «έργο» του από την φοβία της ανωτερότητας του αντιπάλου, προσπαθεί να τον μειώσει (τον αντίπαλο). Και κάπως έτσι, βρεθήκαμε να βιώνουμε όλα αυτά τα γεγονότα καθημερινώς και το χειρότερο, να τα δεχόμαστε χωρίς αντίδραση.

Πήραμε μια Μερσεντές, βάλαμε κάτω από το καπό μια μηχανή Ζάσταβα, γιατίαυτήν είχαμε, και βγήκαμε στην ωτοστράντα.

Το πιο σημαντικό ερώτημα για την οικονομία της Μεταπολίτευσης είναι, νομίζω το εξής: Γιατί καμμιά κυβέρνηση δεν ασχολήθηκε με το εμπορικό ισοζύγιο, και γιατί όποτε κάποιοι ελάχιστοι το έθεταν στο δημόσιο διάλογο, δεν τους άκουγε κανένας.

Το εμπορικό ισοζύγιο, η διαφορά ανάμεσα σε εξαγωγές και εισαγωγές, ήταν αρνητικό από το 1962 και με γενικά αυξητική τάση μέχρι το 2008. Είχαμε σωρευτικά το δεύτερο μεγαλύτερο έλλειμα στην ευρωζώνη και στην ΕΕ των 17 μετά την Πορτογαλία.

Το βάθος της κρίσης στην Ελλάδα οφείλεται σε αυτή την μακροχρόνια και θεμελιακή αδυναμία -- οτι δηλαδή η παραγωγική βάση της χώρας δεν μπορούσε να υποστηρίξει τις δαπάνες που έκαναν τα νοικοκυριά και το κράτος.